afbeelding van Margot
Margot Auteur

Wel of niet een jongere met arbeidshandicap aannemen?

Het Duurzame Dilemma met Larissa Bergshoeff, Emma at Work

Foto: Emma at Work

Stel je voor… Je bent jong, net klaar met je opleiding en je staat te popelen om te beginnen met werken. Alleen je hebt een chronische ziekte of een lichamelijke beperking waardoor je misschien niet alles kunt zoals een ‘normaal’ persoon dat kan. Dan begin je met een behoorlijke grote achterstand: maar liefst 80% van de jongeren met een chronische ziekte valt op de arbeidsmarkt buiten de boot. Deze week in het Duurzame Dilemma: Larissa Bergshoef van Emma at Work over het dilemma voor werkgevers bij het aannemen van jongeren met een beperking.

 

Iedereen verdient een kans op werk

Larissa Bergshoeff is 25 jaar oud en is sinds twee jaar verantwoordelijk voor de Marketing en Communicatie bij Emma at Work. Deze organisatie helpt jongeren van 15-30 jaar met een chronische ziekte of een lichamelijke beperking aan een bijbaan, vakantiebaan of een ‘echte’ baan. Ze is altijd geïnteresseerd geweest in sociaal maatschappelijke onderwerpen, zo richtte ze bijvoorbeeld tijdens haar studietijd al een goede doelen commissie op binnen haar studentenvereniging. Over haar betrokkenheid bij Emma at Work zegt Larissa: “Ik heb altijd gevonden dat iedereen een gelijke kans verdient en ik heb van dichtbij gezien dat iets kleins een groot verschil kan maken in het leven van zo’n jongere. We kunnen de jongeren die bij ons komen met hele concrete ondersteuning vaak écht helpen. Iedereen bij Emma at Work deelt die passie; je weet ook gewoon waarvoor je het doet en dat motiveert enorm."​

 

De wondere wereld van de participatiewet

In het gesprek met Larissa wordt al snel duidelijk dat het essentieel is om te weten wat de participatiewet inhoudt als je het werkveld van Emma at Work wilt begrijpen. Deze wet stelt dat er over tien jaar 125.000 banen moeten zijn voor mensen met een arbeidshandicap. Er is loonkostensubsidie beschikbaar voor jongeren die onder deze wet vallen. Het doel voor eind 2016 is 5000 banen. Lukt het bedrijven niet om dit doel te halen, dan komt er in 2017 een quotum die bedrijven met meer dan 25 werknemers verplicht een bepaald percentage mensen met arbeidshandicap in te huren.

Helaas vallen niet alle jongeren met een chronische ziekte of lichamelijke beperking onder deze wet. Als je bijvoorbeeld nooit een Wajong-uitkering heb aangevraagd - omdat je dat niet nodig vond of omdat je niet het bijbehorende stigma opgeplakt wil krijgen - dan val je buiten de participatiewet. Ook als je zelf het wettelijke minimumloon kunt verdienen, maar je wel een beperking hebt, val je buiten de participatiewet. En dat heeft serieuze gevolgen voor je kansen op de arbeidsmarkt.

 

Wel of niet een jongere met beperking aannemen?

Wat is nu het grootste dilemma waar werkgevers mee worstelen als ze een jongere met beperking willen aannemen? Larissa legt uit dat dit verschilt voor de jongeren die binnen en buiten de participatiewet vallen. Wat wel in beide gevallen geldt, is dat werkgevers worstelen met het idee dat deze jongeren misschien vaker ziek zullen zijn, dat het een enorm gedoe is en dat ze heel veel begeleiding nodig hebben. Wat betreft de jongeren die binnen de participatiewet vallen, zegt Larissa: “Die angst is het grootste probleem. Onbekend is onbemind. Maar we kunnen dat makkelijk weerleggen, we hebben zoveel positieve voorbeelden!” Een groter dilemma ontstaat bij de jongeren die buiten de participatiewet vallen. In veel gevallen is het voor werkgevers een enorm financieel risico om zo’n jongere aan te nemen omdat er kans is op uitval. Bovendien telt het aannemen van zo’n jongere niet mee voor de participatiewet, wat nog een reden is voor een bedrijf om nee te zeggen. “Soms zijn er gevallen dat we vastlopen, dat een jongere een te groot risico vormt voor de werkgever. Dan kan zo’n jongere echt heel moeilijk een onafhankelijk bestaan opbouwen, omdat niemand hem/haar voor onbepaalde tijd in dienst wil nemen. We lobbyen dan bij de gemeente voor een ‘no risk polis, een verzekering vanuit de gemeente voor uitval. Maar ook de gemeente is daar terughoudend in.”

Hoewel het soms moeilijk is om bedrijven te overtuigen, doet Emma at Work alles wat in haar macht ligt om de jongeren aan werk te helpen. En natuurlijk zoeken ze altijd naar werkgevers met een sociaal hart; die vanuit hun eigen overtuigingen mensen met een arbeidsbeperking een kans willen geven.

 

Ga jij afval scheiden als er geen voorzieningen zijn in jouw buurt?

Elke week vragen we aan de persoon die we interviewen: welk duurzaam dilemma zou je de Voor de Wereld van Morgen community willen voorleggen?

Larissa: “Waar ik zelf mee zit is het scheiden van afval. Bij mij in de buurt, in hartje Amsterdam, zijn bijvoorbeeld geen voorzieningen om je glas en papier gescheiden in te leveren. En dan vraag ik me soms af: Moet ik dat zelf gaan doen? Of moet ik contact opnemen met de gemeente hierover? Hoe kijken jullie hier tegen aan?”

 

afbeelding van Margot
Margot Auteur

MSc Environmental Sustainability | Hart voor natuur, milieu en échte duurzaamheid | Allergisch voor onrecht en hebzucht | Liefhebber van (Ghandi) quotes zoals “wees de verandering die je wilt zien in de wereld”

INSPIRATIE

Meer blogs in Mens en samenleving

Alle 1.552 blogs