afbeelding van Elky Rosa
Elky Rosa Auteur

Vreemd, tot je elkaar leert kennen!

Buddy to Buddy brengt inwoners en vluchtelingen bij elkaar

Gosher en Peter ontmoeten elkaar voor het eerst
Gosher en Peter ontmoeten elkaar voor het eerst

Vluchtelingen hebben meestal een lange en heftige reis achter de rug. Weg van oorlog en geweld. Eenmaal hier valt het niet mee om een weg te vinden en een toekomst op te bouwen. Gelukkig zijn er een heleboel initiatieven die een bijdrage proberen te leveren aan de integratie van deze nieuwe bewoners. Ik reis af naar Zutphen voor een kijkje in de keuken bij Stichting Buddy to Buddy, een initiatief dat vluchtelingen helpt uit hun isolement te komen door ze te koppelen aan andere inwoners. Een ontmoeting met initiatiefnemers Willemijn Voorham en Armijn van Roon, buddy Peter de Haan en nieuwkomer Gosher.

Speciaal voor jou

In het zonnetje loop ik naar Het Koelhuis, de plek waar we hebben afgesproken. Sinds een paar weken is hier de nieuwe de werkplek van Gosher. Als ik omhoog kijk zie ik een jonge jongen hoog op de stijgers staan. ‘Papa Peter!’, klinkt het vrolijk wanneer zijn buddy arriveert. Gosher is 17 jaar, 10 maanden in Nederland en door Stichting Buddy to Buddy gekoppeld aan Peter de Haan. Want dat is wat Buddy to Buddy doet, inwoners koppelen aan vluchtelingen. 

'Het begon allemaal 5 jaar geleden’, glimlacht Willemijn. ‘Ik ging verhuizen en zocht contact met de nieuwe bewoner om nog wat dingen te regelen. Zo ontmoette ik Maryam. Het klikte en we gingen eens koffie drinken. Ze vertelde dat ze in vijf verschillende AZC’s had gewoond en nu een huis had gekregen in Zutphen. Een stad waar ze nog niemand kende. Ik nodigde haar uit voor mijn housewarming. Dit bleek van enorme betekenis te zijn voor haar. Omdat ze zo in contact kwam met de mensen in haar omgeving.’ 

Het idee voor Stichting Buddy to Buddy werd verder uitgewerkt in een tijd dat er ook in Zutphen een debat werd gevoerd over de komst van een AZC. Het debat kleurde negatief en Willemijn en Armijn vroegen zich af hoe ze dit debat een positieve wending konden geven. In het verhaal van Maryam zagen ze een antwoord. ‘Maar Buddy to Buddy is geen tegenbeweging. Het werkt omdat het draait op menselijke betrokkenheid en vrijheid. Niemand kan toch tegen ontmoeting zijn?’, zegt Peter. ‘Er zit inderdaad geen politiek statement achter’, vult Armijn aan. ‘Het is een gegeven dat er veel vluchtelingen onze kant op komen, en daar willen wij wat voor doen.’ 

Match made in heaven

Ze doen dat door matches te maken tussen betrokken inwoners en vluchtelingen op basis van interesses. Peter en Gosher houden allebei van voetbal. Daarbij had Gosher aangegeven dat hij graag een ouder iemand wilde. De matching van de eerste groep - waarbij 43 buddy’s aan 43 vluchtelingen worden gekoppeld - vond plaats in het Volkshuis. De verbinding tussen Peter en Gosher bleek een match made in heaven.

‘Ik zag daar een Eritrese jongen zitten en voelde een bepaalde aantrekkingskracht,’ herinnert Peter zich. ‘Het was alsof ik hem al jaren kende en omgekeerd had hij dat ook. Dus wij zaten in no-time met een enorme glimlach op ons gezicht.’ Het was hun eerste ontmoeting binnen het traject van Buddy tot Buddy. Willemijn legt uit dat de stichting werkt met een traject van 4 maanden waarin je de intentie uitspreekt om elkaar minstens een keer per week te zien. Je geeft zelf invulling aan die ontmoetingen. Naast het individuele traject vinden de buddy’s ook steun bij elkaar tijdens de intervisies. 

Een echte spiegel

Peter en Gosher ‘kleppen’ vooral. Liefdevol vertelt Peter over deze ontmoetingen. ‘Elk contact leer ik van hem. Het is voor hem een compleet nieuwe wereld waarin hij terecht is gekomen. Dat hij zich kan handhaven vind ik knap. Deze jongen houdt mij ook een spiegel voor. Dat wat ik vanzelfsprekend ben gaan vinden bekijk ik nu met andere ogen.’

Peter vertelt over de keer dat de fiets van Gosher was gestolen. ‘De ramen en deuren van hun huis stonden open en de fietsen niet op slot. Ik moest gaan uitleggen dat je hier in Nederland alles moet afsluiten. Confronterend. Ergens zijn wij de beschaving kwijtgeraakt.’ Zo zijn er constant momenten die Peter aan het denken zetten. Naast dat het Peter’s blik verruimt kan hij ook echt iets betekenen voor Gosher. ‘Gosher wilde werk en dat is bij mij niet aan dovemans oren gericht.’ Mieke en Bert van Het Koelhuis gaven Gosher de mogelijkheid om 4 weken een snuffelstage te doen. ‘Hij deed het zo goed, dat hij nu een contract heeft gekregen’, zegt Peter met vaderlijke trots. 

Alles behalve de ijsjes

Eindelijk ontmoet ik Gosher zelf. Hij was nog aan het werk op de steiger. Hij begroet papa Peter, Willemijn en Armijn met een knuffel. Ook ik krijg er een. Ik vraag hem waarom hij Peter ‘papa’ noemt. ‘Omdat ik alles met hem kan bespreken’, zegt Gosher. ‘Dankjewel, papa Peter!’ Het is mooi om te zien hoe die twee elkaar inmiddels begrijpen. Met af en toe wat hulp van papa Peter praten we over werk, meisjes, voetbal en hoe het is om in Nederland te zijn. Alles is aardig, leuk en goed. Behalve dan de ijsjes. Daar zit te veel suiker in en dan krijgt hij last van zijn buik.

Af en toe stel ik mijn vragen te moeilijk. ’Sjonge, jonge, volgende vraag’ grapt Gosher dan. Dat is misschien wel het mooiste om te zien; de veerkracht, de positiviteit en het doorzettingsvermogen dat hij uitstraalt. Ik kan me moeilijk voorstellen dat het contact na 4 maanden ophoudt. Stellig zegt Peter hierop: ‘Wij blijven in contact. Ik laat deze jongen echt niet los.' 

afbeelding van Elky Rosa
Elky Rosa Auteur

freelance journalist / presentator / schrijver met een focus op kunst, cultuur, onderwijs en ondernemerschap.

INSPIRATIE

Meer blogs in Mens en samenleving

Alle 1.552 blogs