afbeelding van Guido
Guido Auteur

Ontmoet de doe-het-zelf-ontwikkelingswerker

Doe-het-zelven. Tuurlijk. Als je een Ikeakast wil. Of omdat zelfgemaakte soep nou eenmaal lekkerder is dan uit blik. Maar zelf een project opzetten om ‘iets’ te doen in een ontwikkelingsland, daar kon ik me weinig bij voorstellen. Toch zag ik mensen die het deden. Eentje heeft in Indonesië een fysiotherapiepraktijk bij een school voor kinderen met een beperking. Een ander wil met een boerderij banen creëren voor werkloze Kenianen. Terwijl ík het al heel wat vind dat er maandelijks een bedrag van mijn rekening wordt overgeschreven naar Unicef.

Graven

Dus ging ik graven. Particuliere initiatieven noemen deze doe-het-zelvers zich. En ze zitten overal. Je vindt ze makkelijk met Google. Want ze willen gevonden worden. Iedereen die ze vindt, is een potentiële donateur. Er zijn er die zielige kindjes laten zien, met vliegen op de tanden. Een ander initiatief toont juist een blije Ugandees, vrolijk fietsend over een zandweg. Ik vond iemand die een wc-gebouw had gecrowdfund – 7500 euro hadden de squat-toiletten gekost. En ergens anders werd een zeecontainer volgeladen. Met bakkerijapparatuur voor een weeshuis in Burundi.
Zelf een project opzetten in een ontwikkelingsland, om 'iets' te doen. Ik kon me er weinig bij voorstellen, toch zag ik mensen die het deden.

Beweging in beweging

Er bleken bijeenkomsten te zijn. Zoals het MyWorld Event. En de Partin-dag. Die vonden allebei plaats in een kerk. Maar dat leek toeval. Natuurlijk ging ik er naartoe. Samen met Maaike. Toen ik haar leerde kennen, vertelde ze me dat ze had gewerkt bij ontwikkelingsorganisaties in Liberia en Uganda. Zij was ook nieuwsgierig naar deze individuen met een missie. Dus wilden we dit project samen doen. Bij het MyWorld Event en de Partin-dag ging een wereld voor ons open. We zagen jonge mannen met baarden en grijze vrouwen die zich hadden gehuld in kleurrijke doeken. Er waren workshops over crowdfunden en wedstrijden voor verhalen. Dit was een beweging in beweging. 

De vraag achter de vraag

We vonden ook onderzoek. Veel onderzoek. Over dat er heel veel initiatieven zijn. Misschien wel 15.000. En dat we er tientallen miljoenen per jaar aan uitgeven. Omdat we het tof vinden wat deze mensen doen. Maar we zijn ook kritisch. Heeft het wel zin, al die schooltjes, waterputten, weeshuizen, klinieken en bakkerijen die Nederlanders bouwen en runnen? Een van de onderzoekers schrijft dat ‘de voorkeur van particuliere initiatieven om aan directe armoedebestrijding te doen, risico’s met zich meebrengt als het gaat om duurzaamheid.’ Oftewel: initiatieven moeten verder kijken dan hun neus lang is. Op zoek naar de vraag achter de vraag. En dat is best lastig. 
Particuliere initiatieven moeten op zoek naar de vraag achter de hulpvraag, om zo duurzaam bij te dragen. En dat is best lastig.

Slapeloze nacht

Toch zijn er mensen die het proberen. Doe-het-zelvers. Ze hebben allemaal een verhaal. Over die ochtend na die slapeloze nacht waarin ze besloten: hier wil ik iets aan veranderen, want dit mag niet zo blijven. Over de nieuwsgierigheid en frustratie door onbegrijpelijke gebruiken. Over hoe ze hun kop hebben gestoten tegen voordelen en dingen die ze niet wisten of hadden bedacht. Over ambitie en verwachtingen, dromen en deceptie.

Het verhaal achter de zeecontainer

Met die verhalen laten we zien wat er schuilgaat achter de zeecontainer met bakkerijapparatuur in Burundi. En de boerderij voor werkloze Kenianen. Die verhalen kun je lezen in een boek dat we tot 24 januari verkopen via crowdfunding op onze site www.meteigenogen.com. Zo’n boek maken, dat is dan weer een verhaal op zich. Dus lees je hier wat ons allemaal overkomt, de komende maanden.
afbeelding van Guido
Guido Auteur
INSPIRATIE

Meer blogs in Mens en samenleving

Alle 1.552 blogs