afbeelding van Sacha
Sacha Auteur

Ondernemen in een vluchtelingenkamp

Een vol eettentje op de hoofdweg in het vluchtelingenkamp Kyangwali, Oeganda. Elke dag rond lunchtijd hetzelfde tafereel:

Hulpverleners eten aan plastic tafeltjes verse vis, kip en variërend vlees. Met de keuze uit rijst, cassave en Matoke (gekookte bananenpuree). Dit is het verhaal van Betty Kiden:

Op een kluitje

Betty (27 jaar) vluchtte in 2009 uit Sudan. Ze kwam toen terecht in het vluchtelingenkamp Kyangwali. Kyangwali ligt aan Lake Albert, aan de grens met Congo. Kyangwali heeft een oppervlakte van 90 vierkante kilometer en het aantal vluchtelingen loopt nu op naar 40.000! Betty nam haar vier kinderen van 5, 8, 10 en 12 jaar mee en kreeg bij aankomst van de UNHCR een tent en basisbenodigdheden om te overleven in het kamp. Kyangwali heeft een vruchtbare grond en er is voldoende plek om voedsel te verbouwen.

40.000 vluchtelingen wonen op 90  vierkante kilometer samen.

Klein begin

Betty zorgde de eerste twee jaar voor haar kinderen door in haar tuin, bonen te verbouwen. In de hete zon stond Betty zo zes uur per dag op het land, om voldoende eten te verbouwen voor haar vier kinderen. Doordat het steeds drukker werd, was de stap snel gemaakt en begon ik mijn eigen restaurantje. "Ik zag al snel dat mijn leven beter werd in het kamp. De schamele oogst was altijd net genoeg om ieders mondje te voeden," zegt Betty. Om haar inkomsten te verdubbelen is ze cassave gaan frituren dicht bij de hulporganisaties in het kamp. Zij merkte al snel dat er veel vraag was naar de cassave en dat er weinig gelegenheid was voor de hulpverleners om te eten. Met haar eerste inkomsten van de cassave kocht ze keukengerei. Na de cassave kwam er rijst en daarna verkocht Betty zelfs vis. "Er kwamen steeds meer mensen die bij mij wilden eten," vertelt Betty. "In Sudan werkte ik ook in een restaurant dus ik had al de nodige ervaring. Doordat het steeds drukker werd, was de stap snel gemaakt en begon ik mijn eigen restaurantje. Ik zag al snel dat mijn leven beter werd in het kamp."

De schamele oogst was altijd net genoeg om ieders mondje te voeden.

"Ik kan nu mijn kinderen goed verzorgen en kan medicijnen kopen als dat nodig is." Betty huurt een pandje van een andere vluchteling in het centrum van het kamp. Zij zit op loopafstand van hulpverleners van de UNHCR (United Nations High Commissioner for Refugees) en AAH (Action Africa Help).

Sneeuwbal-effect

Ook andere vluchtelingen hebben voordeel bij haar ondernemerschap. Dankzij haar huur kan de vorige bewoner van het pandje haar zieke kind de juiste medische zorg in de hoofdstad Kampala geven. Daarnaast krijgen vijf werknemers van Betty een inkomen dankzij het restaurant. Betty is een echte ondernemer en druk bezig haar aanbod te vergroten. "De witte vragen vaak naar producten die ik niet heb, ik wil meer aanbod," zegt Betty. Betty wil ook pasta verkopen en meer verschillende soorten groenten. "Verschillende groeten zijn schaars in het kamp," zegt Betty. Uiteindelijk wil Betty graag het pand kopen. Zodat ze haar kinderen een goede toekomst kan bieden en ze naar school kan sturen.

Dankzij haar huur voor het pand kan de vorige bewoner een ziek kind de juiste medische zorg in de hoofdstad Kampala bieden.

"Als het veilig is in Sudan wil ik graag terug, en daar ook een eigen restaurantje beginnen. Ik heb hier al zoveel geleerd, ik kan straks in Sudan ook aan de slag."

afbeelding van Sacha
Sacha Auteur
INSPIRATIE

Meer blogs in Mens en samenleving

Alle 1.550 blogs