afbeelding van Marlies
Marlies Auteur

Dichter biedt troost in oud brugwachtershuisje

Dichter Boudewijn Betzema geeft troostgedichten cadeau aan iedereen die het nodig heeft.

Met een brede glimlach toont Boudewijn Betzema in zijn troosthuisje in Zwolle
Troostdichter Boudewijn Betzema in zijn Zwolse brugwachtershuisje

Boudewijn Betzema schrijft deze zomer in een klein brugwachtershuisje in Zwolle troostgedichten. De ‘dichter bij Overijssel’ geeft woorden aan de verdrietige gevoelens van zijn bezoekers, zodat ze ‘opgericht’ verder kunnen.

Troostdichter

Al 50 mensen bezochten in 15 dagen het Zwolse troosthuisje van dichter Boudewijn Betzema. Met zijn schrijfsels wil hij verdrietigen opmonteren. “Ik hoorde dat het oude brugwachtershuisjes in Zwolle een nieuwe bestemming zouden krijgen, iets met een sociaal karakter. Daarna heb ik mij meteen als troostdichter aangemeld.”

Betzema luistert naar het verhaal van de hulpbehoevende bezoeker en schrijft daarna een gedicht. Soms meteen, maar ook vaker gaan er dagen overheen. “Ik ben geen sneldichter”, zegt hij resoluut over de telefoon vanuit het kleine huisje in Zwolle dat slechts anderhalf bij anderhalve meter is. Vandaag op 24 augustus ontving hij alweer drie bezoekers die troost nodig hadden.

Dit is zijn laatste dag, maar er gloort hoop. “Mijn contract met de gemeente loopt af, maar mogelijk komt er nieuwe financiering aan.”

Iedereen heeft zijn eigen verhaal

Het publiek is volgens Betzema zeer divers. “Ik hoor hier zo veel verschillende verhalen. Een meisje dat helemaal overstuur was door het overlijden van haar opa. Een vrouw van rond de dertig die een ernstige ziekte heeft en niet weet hoe ze daarmee verder moet leven. Dat laatste was een behoorlijk moeilijke klus, maar daarmee kon ik wel laten zien wat ik waard ben.”

Een troostdichter moet volgens Betzema vooral introvert zijn en goed kunnen luisteren. “Op basis van verhalen schrijf ik het gedicht, maar ik put ook uit mijn eigen ervaringen. Zelf heb ik ook het nodige meegemaakt.”

Oog voor een ander

Volgens de dichter bestaat er een ‘gillende vraag’ aan dit soort initiatieven. “Veel mensen zijn met zichzelf bezig en hebben geen oog meer voor het verdriet van anderen.” Hij is blij met het aantal bezoekers. “Dit was een experiment en ik merk duidelijk dat er vraag naar is. Na het lezen van mijn gedichten konden bezoekers weer blij of opgericht verder met hun leven.”

Betzema schrijft vaker bijzondere gedichten. Zo spreekt hij tijdens de uitvaarten van overledenen zonder nabestaanden.“Dat is een belangrijke en ontroerende taak. Op basis van summiere informatie heb ik 36 uur om een gedicht te maken. Ik kruip als het ware onder de huid van de overledenen. Ik zorg dat zijn of haar naam nog eenmaal wordt genoemd. Ja, eigenlijk bied ik daar ook troost.”

Het troosthuisje volgens Boudewijn

Een gedicht van Boudewijn Betzema over het troosthuisje:

Waar wacht je op…

… vroeg ze hem, toen ze hem zag zitten voor het brugwachtershuisje aan bij de Schoenkuipenbrug.

Op jou, zei hij eenvoudig. Ik kom je troosten.

Hoe weet jij nou dat ik… stamelde ze.

Ik heb oog voor opgedroogde tranen, glimlachte hij.

Troostrijk zijn is mijn specialisme… Wil je een kop koffie?

Samen gingen ze aan het kleine vierkante tafeltje zitten, daar in dat huisje aan de Schoenkuipenbrug. Hij stak een kaars aan. Zij vertelde en vertelde.

In het brugwachtershuisje lagen op een rekje allerlei mapjes met teksten.

Wat zijn dat? Vroeg zij. Troostverzen, antwoordde hij. Ik ben troostdichter, weet je?

Je mag er wel een uitkiezen als je wilt. Ze liggen er speciaal voor jou!

Ja maar…

Neem nou maar … waar wacht je op

afbeelding van Marlies
Marlies Auteur

Journalist, schrijver en docent. Ik werk als copywriter voor veel duurzame bedrijven en organisaties, waaronder ASN Bank, Natuur & Milieu en OneWorld. Ook maak ik journalistieke verhalen voor o.a. Flair en Het Parool. Daarnaast geef ik les op de HvA en HU.

INSPIRATIE

Meer blogs in Mens en samenleving

Alle 1.552 blogs