afbeelding van Elisa
Elisa Auteur

De vanzelfsprekendheid van rode rozen

De Avond van de Stille Helpers, vanavond staan mensen in het zonnetje die normaal gesproken vanuit de schaduw opereren. Deze avond gaat niet over mij, ik ben hier als blogger. Natuurlijk ben ik helemaal voor Stille Helpers. "Stille" mensen hebben zeker hun kracht. En helpers zijn vrijwel altijd sympathiek.

Intenties en resultaten

In ieder geval wanneer je het over de intentie hebt en niet over het resultaat. Op deze semi-kritische houding betrapte ik mijzelf terwijl ik in de volle zaal van het Lucent Theater zat. Cordaid bestaat honderd jaar. Tijdens de Eerste Wereld oorlog gestart als organisatie van stille krachten die Belgische vluchtelingen belangeloos opvingen. Hoog tijd dus voor een avond vol aandacht voor stille helpers van diverse pluimage.

Een dansdocente als stille helper van meer dan 30 basisschoolmeiden, een tachtigjarige vrijwilligster die visueel gehandicapten al 15 jaar helpt met crea-middagen en een Groninger die jongeren in Rio de Janeiro uit het drugscircuit haalt dankzij sportprogramma's. Hoewel ik me vooraf in algemene zin afvroeg of het niet wat tegenstrijdig is om "stille helpers" onder het voetlicht te brengen, hebben de helpers mij overtuigd. Wat ze deden was allemaal zo vanzelfsprekend. Ze vinden dat ze het moeten doen, hebben er plezier in en doen graag iets voor een ander. Zelf op het podium hoefde van hen niet zo nodig. Maar toch zag je ze stilletjes genieten. Een moment van aandacht voor het project waar zij hun hart aan verpand hadden. Het bezorgde niet alleen hen, maar ook veel mensen in de zaal twinkelingen in de ogen.

Stille helpers hoeven niet zo nodig op een podium, maar waardering en aandacht voor hun werk bezorgt een twinkeling in hun ogen

Schouders ophalen

Het is niet te vergelijken, een 16-jarig meisje dat zich inzet voor acceptatie van homoseksualiteit op middelbaren scholen en een jongen met een stichting die Afghaanse jongeren helpt studeren in Nederland. De projecten zijn niet te vergelijken en toch is de manier waarop zijzelf er hun schouders over ophalen verrassend gelijk. En precies die bescheidendheid overtuigde mij. Het is een mooie avond en een mooi gebaar van Cordaid om hen en hun project een podium te geven. Zouden alle mensen in de zaal zich zo voelen als ik? Met een stille wens om ook iets meer op hen die helpen te lijken. Niets goeds om het schouderklopje, maar om de schouder die je biedt.

Metro vol Stille Helpers

Zwijgzaam, bedachtzaam liep ik de zaal uit. Er werden rode rozen uitgedeeld aan de Stille Helpers, bijna kreeg ik er ook een maar aangezien ik geen echte Stille Helper ben heb ik 'm niet aangenomen. In de trein werd mijn aandacht getrokken. Een vrouw met een turquoise rok maakte zich kenbaar met een gehaaste indruk. 'Gaat deze metro naar Rotterdam Centraal?' Het zachte nee maakte in haar zichtbaar schrik los. Vanaf dat moment waren wij, op het ene moment nog slechts verzeild in onze eigen gedachten, ineens allemaal deelgenoot geworden van haar kleine paniek. Ik had het niet kunnen verzinnen, maar plotsklaps waren we samen Stille Helpers. Meerdere mensen stelden haar op hun eigen manier gerust terwijl vier personen ieder voor zich via hun smartphone de snelste route voor haar opzochten. We knikten begrijpend naar elkaar. Fijn dat we iemand zo toch even konden helpen.

Vanaf dat moment waren wij ineens allemaal samen Stille Helpers. 

Toen ze naar buiten liep, zag ik pas dat er een rode roos uit haar turquoise tas stak. Ook zij was bij Cordaid geweest. En vandaag mochten wij allemaal even haar Stille Helpers zijn.

afbeelding van Elisa
Elisa Auteur
INSPIRATIE

Meer blogs in Mens en samenleving

Alle 1.551 blogs