afbeelding van Roland
Roland Auteur

De slag om de klerewereld

© Michiel Cotterink
© Michiel Cotterink

Roland Duong is op 8 juni 2016 een van de gasten bij ASN Live Amersfoort. Deze avond staat in het teken van de impact van jouw geld. Kom je ook

Er is een veldslag gaande in de kledingindustrie. Waar wij als consument ons druk maken om merknamen, stijl en pasvorm, werken mensen dag en nacht onder embarmelijke omstandigheden. Geen nieuws voor de oplettende consument, toch nemen wij niet onze verantwoordelijkheid. In de documentairereeks De slag om de klerewereld laten we de andere kant zien van de kledingindustrie. Er zijn geen excuses meer: grijp de macht, verbeter de wereld!

Ambacht en liefde voor het vak

Het drieluik de slag om de klerewereld is bijna afgerond, nu nog aan het zweten in de montage. Het maken van een bijzonder programma is ambachtelijk handwerk. Je kan ongeveer drie minuten van je programma per dag monteren, Als je het tenminste echt goed wil doen. In Hilversum komt dit nog weinig voor, daarom zie je ook veel fantasieloze reportages langskomen. Zoals met zoveel is het een kwestie van tijd, geld en betrokkenheid. Maar het goede is wel: in de tv-wereld krijg je waar je voor betaald. Een tv-serie die er goed uitziet, daar zitten meestal wel veel draaidagen in, goede cameramensen, veel montagetijd, goede regisseurs. De over-uren worden meestal niet betaald, maar over het algemeen krijgt iedereen in de tv-keten netjes betaald.

De cijfers achter je jeans

Dat is een groot verschil met de kledingindustrie, oftewel: de klerewereld. Of je nu een spijkerbroek koopt van veertig euro of van 120 euro. Een goedkope Aldi of een dure Diesel. De fabrikanten in Bangladesh krijgen er allemaal ongeveer een tientje voor. De rest verdwijnt in de zakken van het modemerk. Meer betalen voor een kledingstuk betekent absoluut niet automatisch dat de werkers in de keten meer geld ontvangen.

Onderaan de keten

Onderaan in de kledingketen staat de katoenplukker (Turkije): die krijgt ongeveer een kwartje van de broek die hondertwintig piek kost. Een boer die zelf plukt (India) krijgt er een euro voor. De fabrieksarbeider krijgt een knaak per dag. En zoals gezegd, de Bengaalse fabrikant krijgt een tientje voor een superdeluxe merkbroek van Galliano, Diesel of Polo Ralph Lauren. Dit zijn vaak broeken van minimaal honderd euro, dus tel uit je winst.

Duur betekent niet beter

Het venijnige van de klerewereld is dat je niet kan zeggen: laten we dan maar geen Diesel of Polo Ralph Lauren kopen. Even een geheimpje: ikzelf heb kort gelden een Ralph Lauren jeans gekocht. Deze was: made in the USA, gemaakt van Japanse denim, vakwerk dat als gegoten zit. Keiduur dat wel: meer dan 200 euro. Maar zeer waarschijnlijk onder redelijke omstandigheden gemaakt. En hij zal jaren meegaan.

Pasvorm of arbeidsomstandigheden?

De zwakke schakel blijft wel de katoen. De boeren en plukkers onderaan de kledingpiramide zitten wel in de hoek waar de klappen vallen. Als je textiel koopt van biologische katoen is de kans groot dat de katoenboeren iets beter af zijn. Ik had daar daarvoor een organische katoen denim van Kuyichi, gemaakt in Turkije, gekocht. Ik ben tevreden over de kwaliteit van de broek, maar de pasvorm van de Ralph Lauren made in USA, was in dit geval echt stukken beter. En ik acht de kans groter dat erin de Amerikaanse jeansfabriek minder uitbuiting is dan in een Turkse kledingfabriek. Dit laatste weet ik niet zeker: dit is gecalculeerde speculatie.

Ga de strijd aan met je portemonnee

Dat is zo ingewikkeld van de klerewereld: de marketing is zo belangrijk geworden! De kledingmerken spelen in op onze hang naar exclusiviteit en image. De marketing en onze motieven voor merkkleding zou veel meer moeten samenvallen met eerlijkheid in alle schakels van de kledingketen. De merken moeten elkaar nu echt gaan concurreren op het opschonen van deze keten. En de consument moet met zijn portemonnee de meeste verantwoordelijke merken steunen.

 

afbeelding van Roland
Roland Auteur
INSPIRATIE

Meer blogs in Mens en samenleving

Alle 1.552 blogs